—Kitaplar benim evim.
Kuşlar kadar özgürdür, gülüşlerim.................
Instagram: asumandogann

Yaşamak ne ki hem kendini, hem sevdiklerini durmaksızın kimsesiz bırakmak değil mi ?.. Yaşamak, yüzünü onca yemine rağmen ortada bırakmak değil mi ?.. Yaşamak, her gittiğin yerde bıraktığın yüzlerini özlemek değil mi ?.. Yaşamak, içinde o sonsuz ve tesellisiz acının tesellisini aramak değil mi ?..

Soluksuz kaldığımı kendimden bile sakladığım bir gündü… Kaybolmuşluğa yakındım… İçimdeki acı hızla eksiliyordu… Işık soluyordu; soluyordu, tıpkı sesim gibi… Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi… Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi, neyi kirlettiğimi… Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden, kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı… Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız hiç önemli değil… Gerçekten değil… Kaybolmuş insanlar birbirini çabucak buluyor…